Początki ubezpieczeń ogniowych w Polsce

Jednym z etapów tworzenia się systemu ubezpieczeń w Polsce były tzw. ubezpieczenia ogniowe, które obejmowały ruchomości i nie­ruchomości. Najprawdopodobniej najwcześniejszą ustawą z tego zakresu był „porządek ogniowy” z 29 maja 1623 roku z Nowego Dworu w powiecie malborskim. Już wówczas w ubezpieczeniu przywiązywano znaczenie do środków zapobiegawczych, a temu, kto nie utrzymywał w dobrym stanie kominów i pieców, w razie pożaru przysługiwało zmniejszone odszko­dowanie. Istniały również zakazy chodzenia ze światłem po spichrzach, zakazy suszenia lnu przy ogniu pod karą nieotrzymania odszkodowania. Zwracano uwagę na obowiązek utrzymywania w dobrym stanie sprzętu przeciwpożarowego. Odszkodowanie wy­płacane było niezależnie od przyczyn pożaru, a więc nawet, gdy ogień był spowodowany działaniami wojennymi – PZU Katowice.

W XVIII wieku, podczas rządów Stanisława Augusta, wobec często zdarzających się wielkich pożarów, rujnujących całe miasta, zaczęto prowadzić bardzo energiczne działania przeciwpożarowe. Wówczas też powstały projekty powoływania specjalnych organizacji ubezpieczeniowych od ognia. Bardzo często jednak mieszkańcy miast, z powodu braku ubezpieczeń krajowych, asekurowali swoje budynki w towarzystwach zagranicznych, z których najbardziej popularne było towarzystwo londyńskie „Feniks”, które miało kantory w Bydgoszczy oraz Gdańsku, a w Kaliszu budynki były ubezpieczane w towarzystwie holenderskim. Jednym z nielicznych polskich towarzystw ubezpieczeniowych była Kasa Ogniowa we Wronkach, założona i utrzymywana przez dziedzica – PZU Katowice.

Pierwsze instytucje ubezpieczeniowe powstały na ziemiach polskich w latach 1803 i 1804. W tych latach powołano Towarzystwo Ogniowe dla miast oraz Towarzystwo Ogniowe dla wsi. Obie te instytucje założono na terenie zaboru pruskiego. W ten sposób, dzięki osiągnięciom gospodarczym i rozwojowi stosunków społecznych, powstały nowoczesne systemy ubezpieczeniowe.

Popularity: unranked [?]